Blog
Aklımda dönüp
duran şeyler
Bazen tasarım, bazen sanat, bazen tamamen teknik bir merak. Bir konuya bağlı değil; kafamda dolaşan ne varsa buraya yazıyorum. Burası benim eğlence alanım.
En yeniler
Rakamlar Doğruyken Arayüz Neden Hâlâ Yanlış Görünür?
Birkaç gün önce “don’t trust the math” fikri üzerine kurulmuş basit bir tasarım örneğine denk geldim. Yan yana duran iki şekil grubundan biri matematiksel olarak eşit değildi ama daha dengeli görünüyordu. Diğeri ise tamamen eşit ölçülere sahipti fakat bir tarafı daha ağır hissettiriyordu. Küçük bir örnek ama arayüz tasarımında sürekli yaşadığımız bir şeyi iyi anlatıyor: cetvel doğruyu söylerken sonuç yine de yanlış görünebilir.

Bir Resim Fotoğraftan Daha Gerçek Göründüğünde
Bazı tablolara bakınca beynin onun bir resim olduğunu kabul etmekte zorlanıyor. Leng Jun’un Portrait of Xiao Jiang eseri de tam böyle. İlk dikkatimi çeken şey yüz değil, yeşil kazağın neredeyse gerçek gibi duran dokusuydu. Bir süre sonra insan kendine şu soruyu soruyor: Bir resim neden fotoğraftan daha gerçek hissettirebilir?

Yapay Zekanın Çizdiği Ekran Neden Belli Oluyor?
Son zamanlarda bazı arayüzlere baktığımda garip bir his geliyor. Ekran daha düşünülmüş görünmeden bitmiş görünüyor. Boşluklar temiz, kartlar düzgün hizalanmış, sayıların yanında küçük yeşil etiketler var. Bir köşede de genellikle kahveye biraz fazla para harcadığımı söyleyen akıllı bir içgörü duruyor. Ortada bariz bir hata yok. Yine de birkaç saniye sonra aklımdan aynı şey geçiyor: Bunu yapay zeka çizmiş olabilir.

Bir Çerçeve Bir Eseri Ne Kadar Değiştirir?
Ben genelde önce resme bakıyorum. Çerçeve bir iki saniye sonra geliyor; sanki asıl şeyin etrafındaki mobilya gibi. Bu biraz normal, çünkü müze siteleri, kitaplar ve ekranlar bizi çerçeveyi kırpılmış görmeye alıştırdı. Eseri tek başına, onu yıllardır taşıyan nesneden ayrılmış bir görüntü olarak görüyoruz.

Basquiat'nın Kaosu Gerçekten Kontrollü müydü?
Jean-Michel Basquiat'nın bir işine baktığımda ilk hissettiğim şey hız oluyor. Bir kelimeyi bitirmeden başka bir kelime gözüme çarpıyor. Bir kafa kemiğe ve dişlere açılıyor. Taç, ait olmaması gereken bir yerde duruyor. Kelimelerin üstü çizilmiş, bazıları tekrar edilmiş, bazıları kutuya alınmış. İlk bakışta dikkatli tasarımın tam tersi gibi görünüyor.

Bir Arayüzün Kullanıcıdan İstediği Görünmez Bedel
Her tıklama, seçim, kaydırma, bekleme ve hatırlanan detay kullanıcıdan biraz efor ister. Interaction cost, basit görünen bir akış yorucu olmadan önce bu yükü görmenin bir yolunu sunuyor.

Bir Arayüz Neden Kendi Geçmişini Saklar?
Bir belgede bir şeyi değiştiriyorum. Paneli kapatıyorum. Sonra az önce orada ne olduğunu merak ediyorum.

Bir Arayüz Okunabilir Olabilir Ama Yine de Kolay Okunmayabilir
Bir ekran bütün temel okunabilirlik kontrollerinden geçebilir. Yine de okumak gereğinden fazla yorucu olabilir. Benim ilgimi çeken yer tam olarak burası. Tipografi, dil, dikkat ve arayüz tasarımı birbirine karışıyor.

İsviçre Tasarımı Arayüzlerde Hâlâ Yaşıyor
Posterler için kurulmuş bir grafik dil ekranda hâlâ tanıdık geliyor. İsviçre Tasarımı’nın izini gridlerde, tipografide, hiyerarşide ve arayüzün sessiz yapısında görüyorum.

Vermeer Işığıyla Bakışımızı Nasıl Yönetti?
Vermeer’in ışığı sessiz. Yine de resimlerinden kolayca ayrılamıyorum. Sıradan bir odanın dikkati nasıl bu kadar uzun süre tutabildiğini merak ediyorum.

